Het duurt lang. Het is stil in het gebouw, maar na 5 minuten
hoor ik dan toch het geklets en gelach. De klas tuimelt mijn lokaal binnen: “We
moesten helemaal van de andere kant van het hoofdgebouw komen!” Mijn lokaal
bevindt zich in een apart paviljoen en inderdaad is dat wel minuten lopen. Ik
reageer niet. Sandy vraagt of ze naar het toilet mag en ik knik. Het bijzondere
van deze klas is, dat ze bij binnenkomst niet op hun plaatsen gaan zitten maar
altijd in groepjes in mijn lokaal blijven staan kletsen. Vandaag is het
geluidsniveau nog hoger dan anders. “We zijn vandaag heel druk!!” roept Wendy.
Langzamerhand gaan de jongens op hun plek zitten, maar de meiden blijven nog
staan kletsen. Weer draait Wendy zich in mijn richting: “we zijn heel druk
vandaag, meneer!”
Vrijdag het laatste lesuur. Een levendige HAVO 3 klas en
vandaag lijken ze inderdaad nog drukker dan anders. Als Wendy dat nog een keer wil
onderstrepen, sta ik op en zeg tegen haar: “Jullie druk? Dat zullen we nog wel
eens zien.” Het feit dat ik nu sta is voor de meiden het signaal om ook te gaan
zitten. Het geluidsniveau neemt een fractie af. Ik wacht. Zelfs in deze klas,
zelfs op vrijdag het laatste uur werkt het. Binnen de minuut is het stil. Ik ga
verder in het Engels. Met deze klas ben ik aan het begin van een nieuw hoofdstuk dat over
mysterieuze zaken gaat als voorspellende dromen, déja vu, ontvoering door
buitenaardse wezens en andere bovennatuurlijke verschijnselen. Ik besluit om niet meteen
tot de orde van de dag over te gaan, maar eens te kijken of al die drukte en
praatgraagheid niet kan worden gebruikt. Ik vertel dat we vandaag heel rustig
gaan beginnen en dan langzamerhand steeds harder gaan werken. Ik vertel waar de
les over gaat en dat ik heel graag wil horen wie er wel eens een enge droom
heeft gehad en of we die mogen horen. De aarzeling duurt maar heel kort en dan
vliegen de eerste handen de lucht in. Allemaal meiden. Natuurlijk alleen maar
meiden. Imke begint: “moet het in het Engels?” Ik hoef haar maar één keer te
helpen met de vertaling voor ‘achtervolging’, en dan vertelt ze in goed Engels
over haar droom. Na haar volgen nog Kirsten, Marly en Simone en dan besluit ik
dat het tijd is voor iets anders. Ik wil ze het verhaal vertellen van mijn
grootvader die kon wichelroede lopen. Ik ben al begonnen aan het verhaal als ik
me afvraag of ik het Engels voor wichelroede nog weet. Precies op tijd valt het
woord me in. Tot mijn verbazing weten een aantal leerlingen nog wat wichelroede
lopen is. Ik vertel over mijn grootvader die een jaren verloren gewaande
trouwring terugvond. Tijd om de jongens uit hun schulp te lokken. Gelukkig reageert
Mark op mijn vragen en vertelt dat hij er helemaal niks van gelooft en dat het
allemaal gewoon toeval is. Meer jongens komen nou tot leven, zeker als
ontvoering door buitenaardse wezens gespreksonderwerp wordt. De meesten zijn
het met Mark eens dat dit toch wel heel ongeloofwaardig is. Déja vu wordt
herkend: de meesten hebben wel eens iets gezien of gehoord waarvan ze zeker
waren dat ze dat al eerder hadden meegemaakt.
We sluiten af met een gesprekje over leven op andere planeten.
Iedereen is het erover eens dat de aarde niet de enige planeet is waar leven is
ontstaan. De discussie over hoe dat leven er dan uit zou kunnen zien doet me
denken aan een grap. Ik vertel de mop en als ik de punch line heb uitgesproken
loop ik naar mijn bureau terwijl de eersten beginnen te lachen. Sommigen moeten
door hun buurtje geholpen worden met een vertaling, maar terwijl ze nog
glimlachen of grinniken heb ik besloten dat het tijd is om een luistertekst te
laten horen. Natuurlijk over een jongen
met een angstig voorgevoel.
Als ik ze daarna de tekst op papier voorleg en de
verschillende rollen laat lezen, en een enkele keer moet verbeteren, bedenk ik
me hoe vaak ik in de afgelopen 32 jaar niet heb moeten uitleggen dat de ‘e’ in
de verleden tijd, in woorden als turned en worked niet wordt uitgesproken. Na het
lezen is het tijd voor verwerkingsoefeningen. Ik leg ze uit en zeg dat wat niet
af is, huiswerk is voor de volgende les.
Het is doodstil en er wordt keihard gewerkt. De bel gaat.
Weekend.
